In Nederland speelde ze alleen voor haar club Lekdetec.nl Batouwe waarmee ze in 2015 en 2017 kampioen werd. Tussendoor speelde zij wel een jaartje college basketbal in de Verenigde Staten. Inmiddels is zij een vaste waarde in de Nederlandse selectie  van Hakim Salem en tevens moeder geworden van een zoon. 

Vrouwen-Basketball.nl sprak met Lisanne de Jonge over o.a. haar  basketball carrière, de afgelopen Orange Angels window en vroegen haar naar het moederschap.

Hoe en wanneer is jouw passie voor basketball begonnen? Heb je meer mensen in je familie die basketballen?
Mijn vader basketbalde altijd en toen ik zes was ben ik ook begonnen en sindsdien nooit meer gestopt. Ik ben samen met mijn broer begonnen. Ik heb ook nog andere sporten gedaan, tennis, judo, paardrijden maar basketball was wel altijd mijn sport.

Hoe kijk je terug op jullie start van de competitie? Wat zijn jullie doelstellingen/verwachtingen voor dit seizoen?
Ik vind dat we best goed gestart zijn alleen de laatste weken hebben we niet echt een stijgende lijn maar blijven een beetje op hetzelfde niveau. Je merkt dat de teams om je heen echt stappen aan het maken zijn. Het is voor ons echt zaak om nu ook die stappen te maken. Het valt me niet mee, maar het valt me ook niet tegen.
Onze doelstelling is wel het spelen voor de prijzen. Ik denk dat we zeker een team hebben om daar voor te spelen.

Je hebt meerdere jeugd EK’s en WK’s gespeeld? Aan welk toernooi heb je de beste herinneringen?
Dat is denk ik het WK onder 17 in Amsterdam. Heel gaaf om mee te maken om echt voor je eigen publiek te spelen. We waren nog jong maar er was wel wel echt veel publiek.
Het EK Onder 20 waar we brons hebben gehaald is ook een unieke ervaring. Ook voor het eerst in de historie dat een jeugdteam zo ver is gekomen op een EK.
In Turkije hebben we de jeugd Olympische Spelen gespeeld, dat was ook wel een gave ervaring.
Als ik er een moet kiezen dan is het toch wel toen we brons haalden. Dat was nog nooit eerder gedaan, dat was uniek.

Hoe kijk je terug op de laatste kwalificatie window met de Orange Angels?
Wel positief, het is wel jammer dat je van te voren al weet dat er niks meer te behalen valt. Ik denk dat we als team wel zijn gegroeid. Van Spanje verlies je dan wel met 20 punten maar ik vond dat we het op zich wel goed hebben gedaan. Met veel energie hebben gespeeld en dat was een beetje ons doel.

De afgelopen interlands stonden in het teken van het afscheid van Tanya. Wat gaan jullie vooral missen? En is deze plek op te vullen?
Tanya is een beetje uniek in haar soort. Een captain die je niet snel meer terug gaat krijgen. Nu wordt Loyce Bettonvil de captain en dat is ook een hele goede keuze. Tanya heeft kwaliteiten die denk ik heel weinig speelsters hebben. Dus dat gaan we heel erg missen. Ze is ook iemand die altijd het woord neemt als iets niet goed gaat dat doet ze altijd erg goed. Dus we gaan haar erg missen, ja.

Je hebt 1 jaar voor de Saint Joseph’s University gespeeld. Hoe was deze ervaring en waarom heb je besloten om na 1 jaar weer terug te keren naar Nederland?
De ervaring was heel gaaf en ik heb super veel geleerd. Hoe basketball daar leeft is wel heel bijzonder. Je wordt daar toch een beetje als een ster gezien. Toen ik in de zomer terug was had ik weer een beetje vrijheid, dat had je daar niet. Het is daar echt school, basketball, eten en slapen. Ik ben ook wel iemand die ook wel van vrije tijd houd en ook een beetje mijn eigen ding wil kunnen doen. Dat is een beetje de reden dat ik terug ben gekomen.

Je bent moeder van een prachtig zoontje. Is het moederschap makkelijk te combineren met je basketball carrière? En heb je hier wel eens moeite mee gehad?
Niet altijd. Dat is ook de reden dat ik hier bij de Amsterdam Angels maar één keer in de twee weken train, in plaats van elke week. De ene week is hij bij zijn vader en de andere week bij mij.
Het is veel regelen met oppassen want je traint natuurlijk vaak en je speelt wedstrijden. Mijn familie en vrienden staan allemaal open om op te passen dus dat gaat vooralsnog goed. Maar het is wel vaak passen en meten hoe alles geregeld kan worden maar het is te doen.
Of hij ook een basketballer gaat worden? Ik neem hem tot nu toe wel altijd mee en dan wil hij wel altijd mee doen. De andere kant van de familie is een hockey familie dus het wordt nog wel een strijd of hij later een basketballer gaat worden, haha.

Je hebt in Nederland altijd voor Lekdetec.nl Batouwe gespeeld. Wat is jouw mooiste herinnering tot nu toe aan jouw periode bij de club? Zou je ooit voor een andere club in de Vrouwen Basketball League willen uitkomen?
Het mooiste wat ik heb mee gemaakt in Bemmel is toch wel de play-off finalein 2015 toen we terugkwamen van een 3-0 achterstand tegen Loon Lions. Dat was wel heel bizar hoe we dat hebben om weten te keren. In game 6 ben ik alleen geblesseerd geraakt waardoor ik game 7 helaas niet heb kunnen spelen. Ik weet nog dat we met 3-0 achter stonden en zoiets hadden van “dit gaat hem niet meer worden, dus laten we maar lekker gaan spelen”. Uiteindelijk toch wedstrijd voor wedstrijd weten te winnen en toch landskampioen weten te worden. Dat was echt heel bijzonder. Het was ook de eerste keer in de historie van de club dat we kampioen zijn geworden.
Ik zou in Nederland niet voor een andere club dan Lekdetec.nl Batouwe willen uitkomen.

Wat vind je van de ontwikkeling van 3×3 basketball? Kunnen we iets van jou verwachten op dit gebied?
Ik vind de ontwikkeling heel goed en leuk dat het zo groot aan het worden is. Ik denk dat Nederland ook echt wel stappen aan het maken is. Het is goed dat we de focus ook daarop hebben want je ziet dat we best wel wat bereiken op dat gebied. Ik denk alleen dat als de echt grote landen met de A-teams gaan spelen het toch lastiger gaat worden daarom is het goed dat we er nu al zo mee bezig zijn. Voor mezelf lijk het me wel leuk om mee te doen. Ik weet alleen niet wat de coach daarin wil. Maar wil het zeker wel proberen.

Wat zou je de jeugd willen meegeven die willen gaan basketballen of dat al doen?
Ik denk dat het belangrijk is dat je plezier moet blijven hebben en hard werken als je iets wilt bereiken. Bij ons was het zo dat als je voor het eerst bij de dames mee mocht doen je echt de lijnen uit de vloer wilde lopen en laten zien dat je bij dames 1 hoort. Denk dat het wel belangrijk is dat je hard werkt om te behalen wat je wilt.

Geef een reactie