Ze begon in de jeugd van Dozy BV Den Helder met haar moeder als coach. Later groeide ze uit tot eredivisie speelster waar ze wederom een familie lid als coach kreeg: haar vader Meindert. Wie Dozy BV Den Helder zegt zegt in één adem “Van Veen”.

Vrouwen-Basketball.nl sprak Janiek van Veen voorafgaand aan een training met de Amsterdam Angels over hoe het is om “de dochter van” te zijn, de eerste seizoenshelft van Dozy BV Den Helder en haar ambities om naar het buitenland te gaan.

Voor de mensen die jou nog niet kennen: wie ben je en hoe is jouw passie voor basketball ontstaan?
Ik ben Janiek van Veen, mijn achternaam zegt al hoe de passie is ontstaan: mijn vader is zijn hele leven al met basketball bezig. Eerst als speler en daarna als coach. Mijn moeder die trainde de onder 10 meisjes bij Den Helder, dat was toen het jongste team. En daar ben ik een paar keer meegegaan en daarvoor was ik altijd al in de sporthal dus dat is eigenlijk vanzelf gegaan.

Je bent de dochter van de – in de basketball wereld – grote naam Meindert van Veen. Hoe is het om zijn dochter te zijn? En voel je een bepaalde extra druk hierdoor?
In het begin was hij natuurlijk vooral de coach van de dames toen ik nog in de jeugd speelde. Dan was hij daar gewoon de coach en thuis was hij gewoon mijn vader. En later toen ik dames eredivisie ging spelen kwam ik wel onder hem te spelen. Daar was ik toen wel zenuwachtig voor. Je merkte daar wel echt de scheiding: thuis was hij gewoon mijn vader, af en toe keken we wel video’s samen en in de sporthal was hij echt de coach. Ik noemde hem ook geen papa, dat vind ik zoiets stoms. Dan noemde ik hem ook gewoon Meindert.
Ik voel geen extra druk omdat ik zijn dochter ben. Hij heeft zelf zoveel bereikt maar ik voel vanuit hem geen druk dat ik dit ook moet bereiken. Hij is vooral gewoon trots.
Of ervan uit buiten een bepaalde druk op ligt weet ik niet. Hij is natuurlijk een man en een coach, ik ben en vrouw en een speelster. En als andere mensen dat zo zien dan heb ik dat nooit zo ervaren.
We hebben ook best wel eens wat ruzies gehad. En ook op het veld waar iedereen bij was. Toen spraken mijn teamgenoten mij er ook op aan en besefte ik “o, dit kan echt niet”. Dat was de ergste keer en ook gelijk de laatste keer. Mijn moeder was toen vooral de bemiddelaar als wij ruzie hadden maar dat ging naar verloop van tijd wel goed.

Hoe kijk je terug op de eerste helft van het seizoen? Welke punten kunnen er in jouw ogen beter? En welke punten gaan er wél goed?
We staan natuurlijk vijfde, dat is net niks. We hebben veel wedstrijden gehad waarin we goed speelde maar nét aan verloren. Of wedstrijden waar we de eerste helft goed speelde en dan de tweede helft het verprutste, net als laatst bij Loon Lions, stonden we 3 punten achter en werden we de tweede helft compleet weg gespeeld. Maar daarentegen speelde we de week ervoor tegen Binnenland en toen hebben we wel de winst eruit gesleept. Maar ook daar zie je dat we de eerste helft dik voor staan en de tweede helft komen ze binnen een paar minuten helemaal terug. De eerste helften gaan dus redelijk, we moeten alleen nog wat werken aan de tweede helft.
We hebben best wel veel veranderingen door gemaakt: er zijn twee Amerikanen weg en er is een Amerikaanse erbij gekomen, daar moesten we toch wel op aanpassen. Hierdoor zijn we wel een hecht team geworden. We kunnen veel tegen elkaar zeggen, daar ben ik wel trots op.

Wat zijn jullie doelstellingen voor de rest van dit seizoen?
De Final Four hebben we natuurlijk niet gehaald. Maar de play-offs kunnen we nog halen en dat wil ik heel graag. Het is nog nooit gebeurd dat we de play-offs niet hebben gehaald, en dan is het seizoen ook al zo snel klaar. Daar gaan we nu voor knokken maar dan moeten we wel winnen van de bovenste vier ploegen. Dus we moeten er iedere wedstrijd staan.
Het doel aan het begin van het seizoen was kampioen worden, en ik vind dat we daar ook gewoon het team voor hebben.

Heb je de ambities om naar het buitenland te gaan? Zijn er al aanbiedingen geweest afgelopen jaren? Kunnen wij jou bij een andere club in Nederland verwachten?
Toen bij het CTO zat heb ik welvaak gesprekken gehad over het buitenland maar ik voelde het niet zo. Ik vond het nogal spannend want je zit daar dan echt alleen voor het basketball, je doet niks anders. Dus als het basketball dan even niet lukt heb je daar verder niks anders.

Ik wilde ook eerst mijn studie afronden, dat is inmiddels gelukt in juli. Toen heb ik eigenlijk gelijk mijn droombaan aangeboden gekregen en dat wilde ik niet laten lopen. Al merk ik wel dat het heel druk is: werken en basketball. Maar wie weet dat ik het in de toekomst wel zie zitten om alleen écht te basketballen.

Bij een andere club in Nederland hoef je mij niet te verwachtten, ik zou niet weten waarom. Mijn werk zit in Den Helder, mijn familie zit er en tot nu toe hebben we altijd de play-offs gehaald dus het niveau is ook gewoon goed hier.

Afgelopen maand zijn jullie met de Amsterdam Angels naar Slowakije gegaan voor de tweede EWBL window. Hoe kijk je terug op deze stage?
Ik vind het echt supertof, ondanks dat we twee keer hebben verloren. Nu hebben ze het beter gedaan in Litouwen. De teams waar we toen tegen speelde trainen echt 2 keer per dag met z’n alle en doen aan drie competities mee. Wij gingen er als jong team best zenuwachtig in maar we kregen veel moed ingepraat door Hakim en ik vind dat we het nog best goed hebben gedaan. In Litouwen was ik er niet bij doordat ik moest werken. Vorige keer was het in een weekend, gingen we op vrijdag weg en kwamen we op maandag terug, dan mis je maar twee werkdagen. En nu was het van dinsdag t/m vrijdag, en mis je er gelijk al vier. Ik geef les op een basisschool en dan kan ik ook niet te lang weg blijven.

Hoe kijk je terug op het afgelopen FIBA 3×3 Nations League-seizoen?
Ik vond het echt supertof, ten eerste al dat ik mee mocht, ik vond mezelf vooral een 5 tegen 5 speelster. Maar toen begon het toch wel te jeuken en vond het wel erg leuk.
Tijdens het eerste toernooi kregen we echt een klap in het gezicht, zo fysiek was het en we waren eigenlijk met 3 meiden die nog geen 3×3 hadden gespeeld. Maar we zijn er best goed in gegroeid en elk toernooi werden we beter. We hebben met mazzel de finale ronde in India gehaald omdat Oekraïne niet had betaald. Toen moesten we laten zien dat we er stonden, dat is net niet gelukt. Daarna kwam het WK in China en was echt gaaf. Vooral om te zien hoe andere landen ervoor leven. Je spreekt ook met die meiden en je merkt dat Hongarije bijvoorbeeld het hele seizoen met 3×3 bezig is en wij begonnen eigenlijk pas in mei/juni met trainen.
Het resultaat op het WK was dan wel teleurstellend omdat we van Oekraïne verloren waardoor we net niet naar de kwartfinales gingen en daardoor 9e zijn geëindigd.

Wat vind je de grootste verschillen tussen 3×3 en 5vs5, en wat speel je het liefst?
5 tegen 5 is veel georganiseerder. Als je de rebound hebt of ze hebben gescoord dan heb je gewoon rustig de tijd om over te middenlijn te dribbelen, je kan een aanval op zetten en bij 3×3 heb je een check en dat kan super snel gaan. Helemaal als een aanval niet meteen lukt heb je nog maar een aantal seconden over dus moet je meteen iets creëren. Bij 5 tegen 5 heb je dan nog vier andere speelsters waar je de bal aan kan geven en bij 3×3 maar twee. Je hebt meer verantwoordelijkheid, iedereen moet 1 tegen 1 kunnen spelen.

De kritiek op het 3×3 dat er te veel aandacht vanuit de bond aan wordt besteed ben ik het niet mee eens. Er zit denk ik wel toekomst in het 3×3 voor ons. 5 tegen 5 werken we ook superhard en doen elk jaar weer meer maar we komen er maar niet. Je merkt dat landen als Spanje en Oekraïne een stuk beter zijn. Bij 3×3 is het heel anders, kijk bijvoorbeeld naar de dames die zilver wonnen, dat is supergaaf.

Wat ik leuker vind? Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik dacht altijd 5 tegen 5 maar nu ik deze zomer 3×3 heb gedaan vind ik het zo leuk. Het is buiten, dan heb je wel wind, dan geen wind en dan schijnt de zon in je ogen. En je merkt dat we ook gewoon tegen landen als Frankrijk kunnen spelen en een kans maken.

Wat zou je de jeugd willen meegeven die willen gaan basketballen, of dat al doen?
Als ik kijk naar mezelf, ik was in de jeugd echt een drama. Ik kon alleen maar achter de bal aan huppelen en raakte hem nooit aan. Pas toen ik 15/16 was werd ik een beetje beter en werd ik geselecteerd voor de selecties. Ik werd steeds een beetje beter. Dus voor de jeugd die denkt “Ah ik word toch niet beter”, blijf gewoon doorgaan als je er plezier in hebt. En blijf hard werken dan komt het allemaal goed.

Geef een reactie